i 'll be right here waiting for you

we walked as if we were again together, we were so close. you hugged me and I hugged you back full of love. We looked each other and i could feel you wanting me.I was so happy..we walked around as never before. it's was the first time we walked hugged.we saw a black jamaica looking guy. you told me he was worthlistening and we stood watching him singing the"i will be right here waiting for you" by Bryan Adams. the lyrics were what I wanted to tell tou.You didn't know the song but it didn't matter. It was the most appropriate song for that moment. then we walked to the train station. I wanted you to kiss me as a goodbye, but I knew you wouldn't. we kissed me on cheeks and you said goodnight.I could see it through your eyes that you wanted to kiss me, but... we 've said we will keep a friendship.you may are not in love with me but there are times when you need me and you show it by calling me just to tell me your problem. cause i will always listen to you,cause I always need you,
cause i will be right here waiting for you...




I will be right here waiting for you-Bryan Adams

Αγάπη κι Έρωτας

τι είναι έρωτας και τι αγάπη? πόσο ταυτόσημα είναι τα 2 συναισθήματα, ή πόσο διαφορετικά? πολλοί τα συγχέουν. είναι ερωτευμένοι δηλαδή αγαπάνε αυτό το άτομο. μα δεν είναι έτσι.

Ας αρχίσουμε μιλώντας για τον έρωτα..εγώ θα τον όριζα ως σπίθα, ως φως, ως ανατροπή. Ο έρωτας ακτινοβολεί. Σαν ήλιος πετά σπίθες τριγύρω του. Έρωτας είναι αυτό το κάτι, το απροσδιόριστο, το μαγικό που εξυψώνει τη ζωή, κάνει την κάθε μέρα ξεχωριστή,κάνει την κάθε μέρα γιορτή. Είναι η επιθυμία να είσαι συνεχώς με το πρόσωπο που είσαι ερωτευμένος, να γεύεσαι το φιλί του,να φωλιάζεις στην αγκαλιά του, να χάνεσαι στον ήχο της φωνής του.

Ο έρωτας όμως είναι μεγάλος εγωιστής. Δεν θέλει να μοιράζεται το αντικείμενο του πόθου του, το θέλει μόνο δικό του, κι όταν το χάσει,γίνεται θεριό ανήμερο. δεν νοίαζεται τόσο για τον άλλο όσο για τα συναισθήματα που του προσφέρει, κι είναι εγωιστικό αυτό(μα κι ο άνθρωπος εγωιστικό πλάσμα δεν είναι?). όταν το χάσει, δεν νοιάζεται αν για κείνον που είναι ερωτευμένος είναι καλύτερα έτσι. όχι, δεν τον μέλλει αυτό. μόνο ο εαυτός του τον μέλλει.


Η αγάπη απ' την άλλη πλευρά είναι άδολη, αλτρουίστρια, δίνεται χωρίς ανταλλάγματα. Προφανώς και εδώ υπάρχει η έντονη επιθυμία για χάδι, για φιλί, για αγκαλιά μα δεν είναι απαραίτητο.η αγάπη είναι πνευματικό συναίσθημα, όχι σαρκικό. όταν αγαπάς δεν νοιάζεσαι στιγμή για σένα, μόνο για κείνον που αγαπάς, γιατί αυτός που αγαπάς είσαι εσύ, είναι το εγώ σου που αγαπάς περισσότερο,βγάζει τον καλύτερο εαυτό σου. όταν αγαπάς είσαι πάντα και μόνος καλός μαζί του και μαζί με όλους τριγύρω.η αγάπη είναι αυτοσκοπός. το ότι αγαπάς σε κάνει από μόνο του καλύτερο,χαρούμενο, σε ολοκληρώνει.
όταν αγαπάς, δεν έχεις αδήριτη ανάγκη να είναι το πρόσωπο που αγαπάς μαζί σου.μπορεί να είναι με κάποιο άλλο πρόσωπο που εκείνος να αγαπάει όπως θα 'θελες να αγαπάει εσένα, κι αυτό να μη σε πληγώνει. αντιθέτως αν είναι ευτυχισμένος έτσι, τότε χαίρεσαι και συ μ' αυτό και αντλείς ευτυχία απ'τη δική του ευτυχία(κι ας του την προσφέρει άλλος). Η αγάπη είναι το πιο δύσκολο μα και το πιο όμορφο συναίσθημα.

κι όποιος συνδυάζει έρωτα και αγάπη, και τα αισθάνεται και τα 2 με όλη τη σημασία τους, τότε ειναι...ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, ο άνθρωπος των ονείρων μου μιας και συνδυάζει τη σπίθα του έρωτα με την ανιδιοτέλεια της αγάπης

Can you feel the love in the atmoshere?

Αναμνήσεων νύχτα

Οι μνήμες ξεπηδούν
από το σάκο των καταχωνιασμένων αναμνήσεων,
ζωντανεύουν και θέλγουν.
Συναισθήματα κατακλύζουν το νου
Γνώριμες σκέψεις

Θυμάσαι?

Περπατάγαμε μαζί στο ακρογιάλι.
Μόνος ήχος εκείνος που κάνουν τα βότσαλα,
Όταν τα παίρνει η θάλασσα κοντά της ή
Όταν τα πατούν ευτυχισμένα πλάσματα.
Ο παφλασμός της θάλασσας συνόδευε
κάθε φιλί, κάθε λέξη.
Τα χέρια μας μετέδιδαν δικά τους λόγια αγάπης,
Δεν αποχωρίζονταν, παρά μόνο μετά την αυγή.

Κάπου εκεί περπατώ κι απόψε,
Μόνη συνοδεία μερικά αστέρια.
Το χέρι χέρι δεν σφίγγει,
μονάχα μια καταπώς μαραμένη μαργαρίτα

Κάπως έτσι η θύμηση σου επανέρχεται
Μα κάπως έτσι τελειώνει και
το παραμύθι με λυπημένο τέλος,
κάπου κρυμμένο,
ανάμεσα σε ορυχεία χαμένων ευκαιριών.


προσωπική ποίηση

αδυναμία λήθης

Περιμένω τρεις χιλιάδες χρόνια να πεθάνω,
αδύναμος να αποσυντεθώ τόσο που σ' αγαπώ.


Κωστής Μοσκώφ (Ποιήματα, 1987)

Κάποιος τους είδε να γυρίζουν χέρι με χέρι

Ερωτικές μνήμες κι αναμνήσεις

Η ζωή κυλά. Οι μέρες περνούν. Αυτή είναι η ροή των πραγμάτων, δεν μπορούμε να την αλλάξουμε. Μπορούμε όμως να τις όμορφύνουμε. Μα είναι πάντα εύκολο αυτό? Προφανώς και όχι.Πώς μπορώ να βρίσκω τις μέρες όμορφες μακριά σου? Τότε ναι κυλούσαν όμορφα, κυλούσαν γρήγορα.Κοιμόμουν ευτυχισμένη γιατί το τελευταία πραγμα που έκανα κάθε μέρα ήταν να ακούσω τη φωνή σου, και όλοι την υπόλοιπη μέρα σε σκεφτόμουν και χαμογελούσα και σκεφτόμουν πότε θα έρθει το βράδυ, να μιλάμε να μας πάρει μαζί ο ύπνος. Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα, καλοχτενισμένα, παιδικά, χρωμάτιστα. Και κάπως έτσι κοιμόμουν κάθε βράδυ αλλά και κάπως έτσι ξυπνούσα. Και κάθε μέρα ήταν μοναδική, γιατί κάθε μέρα κάτι μου μάθαινες, εσύ ο καθοδηγητής και εραστής μου.

Κι ύστερα οι δρόμοι μας χώρισαν. Αποφάσισες μοναχικό μονοπάτι να βαδίσεις κι έτσι μοναχικό μονοπάτι βάδιζα κι εγώ. Μα καθώς περπατούσα οι μνήμες και οι αναμνήσεις απ τη μια με έφθειραν μα απ' την άλλη τις αποζητούσα. Και πάλευα με δαίμονες να μην ξεχάσω τη μορφή του προσώπου σου,τη φωνή σου, ό,τι συνέθετε την ύπαρξη σου...

Οι μνήμες όμως ήταν κάποτε στιγμές.. Αληθινές στιγμές.. Η μνήμη μπορεί να ξεχνά, να ξεθωριάζει, οι στιγμές όμως δεν πεθαίνουν ποτέ. Τα μάτια γελιούνται, το μυαλό περιπλέκει, τα βιωμένα δεν γυρνούν πίσω. Μα υπήρξαν, καλέ μου, και γι’ αυτό πάντα θ’ αξίζουν.

απλά γιατί σ' αγαπώ...

Σε ονειρεύομαι...κλείνω τα μάτια..και η εικόνα σου έρχεται μπροστά μου..με κοιτάς γλυκα..τρυφερα..μου λες πως μ'αγαπας..και το εννοεις..μα ολα αυτα..ειναι πια μια ιστορια..μια αναμνηση..ομως αν με ρωτησεις..καθε φορα..ευχομαι..πως θα ανοίξω τα ματια μου..και θα σε δω..να μου χαμογελάς..ξανά...γιατί δε σ’ αγαπώ για όσα είσαι εσύ ,μα για όσα είμαι εγώ όταν είμαι μαζί σου..Δε σ’ αγαπώ επειδή μ’ αγαπάς ,μα γιατί με κρατάς σε τροχιά παραδείσου...

Ο,τι αγαπάς πραγματικά δεν θα είναι ποτέ δικό σου για πάντα

Μετά από πολύωρες "(αμπελο)φιλοσοφικές" συζητήσεις με διάφορα αγαπημένα πρόσωπα κατέληξα σε αυτό που λέει και ο τίτλος:"Ο,τι αγαπάς πραγματικά δεν θα είναι ποτέ δικό σου για πάντα".ίσως να έπεισα τον εαυτό μου γι αυτό από ανάγκη για άμυνα απέναντι στις καταστάσεις. όπως και να χει. Εγώ αυτή την περίοδο το πιστεύω. Κι ευθύς εξηγώ τι εννοώ.

Έτσι είναι η ζωή.Έτσι έχει "αποδειχθεί". αν αγαπάς κάτι πραγματικά δεν θα είναι ποτέ δικό σου για πάντα. ίσως το αποκτήσεις για λίγο και για κάποιο διάστημα είναι δικό σου και μόνο δικό σου. Κάποτε όμως θα το χάσεις. Κι αν δεν το χάσεις, τότε ενώ το κατέχεις ακόμα αυτό το αρχικά πολυαγαπημένο, σταδιακά τα συναισθήματα σου για αυτό μειώνονται. λες πως ίσως δεν ήταν αυτό που αρχικά αγάπησες, πως άλλαξε στη διαδρομή. ίσως απλά να το απομυθοποίησες.Ο μύθος και η αγάπη-έρωτας είναι αλληλένδετες έννοιες.

Μα αυτό δεν είναι απαισιόδοξο.Η ζωή έχει εναλλαγές. Κακές και καλές στιγμές έρχονται και παρέρχονται. Η χαρά διαδέχεται τη στενοχώρια και αντίστροφα. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν είναι σε μια μόνιμη κατάσταση ευτυχίας. Υπάρχουν στιγμές λύπης για όλους. Έτσι λοιπόν όταν έχεις κάτι που αγαπάς και είσαι ευτυχισμένος γι αυτό, θα πρέπει να αφήνεις την ευτυχία, τη χαρά, την αγάπη να εισχωρεί μέσα σου. Κάποτε θα το χάσεις. Κι είναι πολύ άσχημο τούτο το συναίσθημα. Θα κλάψεις, θα κλειστείς στο εαυτό σου, θα κάνεις άσχημες σκέψεις. Μα δεν είναι λίγο εγωιστικό? Είχες την τύχη να ζήσεις την ευτυχία για ένα μικρό ή μεγάλο διάστημα και πρέπει να είσαι χαρούμενος γι αυτό και περήφανος. Δε λέω να μην στενοχωρηθείς, μην αφήσεις τα αρνητικά συναισθήματα που νιώθεις να εκδηλωθούν, πρέπει. Μα καθώς θα περνάει ο καιρός(όσος νιώσεις εσύ ότι χρειάζεται) τότε σκέψου τις όμορφες στιγμές, φαντάσου τη ζωή σου χωρίς αυτές και συλλογίσου τι προτιμάς: μια επίπεδη και μονότονη ζωή χωρίς μεγάλες στενοχώριες, ή μια ζωή έντονη σε συναισθήματα μα που περιλαμβάνει όλη την γκάμα των συναισθημάτων, από χαρά ως λύπη? αυτό που αγάπησες και έχασες σου προσέφερε ακριβώς αυτό, σου προσέφερε ζωή, δηλαδή συναισθήματα.