Today has been the most perfect day I have ever seen

είμαι παράξενα χαρούμενη σήμερα. οχι το blog δεν το ειχα προορισει για τη χρηση που θα του κάνω σήμερα αλλά τώρα έτσι μου βγαίνει.
αυτο το σαββατοκύριακο ήταν διαφορετικό απ' τα υπόλοιπα, ξεχωριστό. γνώρισα όμορφους ανθρώπους, κι όταν λεω όμορφους εννοώ και εξωτερικά μα κυρίως εσωτερικά.γοητευτικούς ανθρωπους. ναι αυτή η λέξη ταιριάζει για να τους προσδιορίσω. ενιωθα λίγο άβολα καθως και χτες και σήμερα οι γνωριμίες ήταν με λίγο μεγαλύτερα απο μένα άτομα κι αυτο συχνά με κάνει να μη ξέρω πως να φερθώ, να νιώθω αμήχανα. μα ταυτόχρονα αυτο με σαγινευει, είναι θέλγητρο.η χαρά μου είναι εσωτερική χαρά και ηρεμία, ενα συνεχες χαμόγελο μέσα μου..

και για να τελειωσω αυτο το ασχετο post σε σχέση με τα υπόλοιπα:
Βαρβάρα, χρόνια πολλά
να ξέρεις πως σ' αγαπάω

the killing moon

under the blue moon I saw you. so soon you'll take me up in your arms

in starlit nights I saw you.So cruelly you kissed me, your lips a magic world,your sky all hung with jewels



Echo & The Bunnymen - The Killing Moon

Αγάπη κι Έρωτας

τι είναι έρωτας και τι αγάπη? πόσο ταυτόσημα είναι τα 2 συναισθήματα, ή πόσο διαφορετικά? πολλοί τα συγχέουν. είναι ερωτευμένοι δηλαδή αγαπάνε αυτό το άτομο. μα δεν είναι έτσι.

Ας αρχίσουμε μιλώντας για τον έρωτα..εγώ θα τον όριζα ως σπίθα, ως φως, ως ανατροπή. Ο έρωτας ακτινοβολεί. Σαν ήλιος πετά σπίθες τριγύρω του. Έρωτας είναι αυτό το κάτι, το απροσδιόριστο, το μαγικό που εξυψώνει τη ζωή, κάνει την κάθε μέρα ξεχωριστή,κάνει την κάθε μέρα γιορτή. Είναι η επιθυμία να είσαι συνεχώς με το πρόσωπο που είσαι ερωτευμένος, να γεύεσαι το φιλί του,να φωλιάζεις στην αγκαλιά του, να χάνεσαι στον ήχο της φωνής του.

Ο έρωτας όμως είναι μεγάλος εγωιστής. Δεν θέλει να μοιράζεται το αντικείμενο του πόθου του, το θέλει μόνο δικό του, κι όταν το χάσει,γίνεται θεριό ανήμερο. δεν νοίαζεται τόσο για τον άλλο όσο για τα συναισθήματα που του προσφέρει, κι είναι εγωιστικό αυτό(μα κι ο άνθρωπος εγωιστικό πλάσμα δεν είναι?). όταν το χάσει, δεν νοιάζεται αν για κείνον που είναι ερωτευμένος είναι καλύτερα έτσι. όχι, δεν τον μέλλει αυτό. μόνο ο εαυτός του τον μέλλει.


Η αγάπη απ' την άλλη πλευρά είναι άδολη, αλτρουίστρια, δίνεται χωρίς ανταλλάγματα. Προφανώς και εδώ υπάρχει η έντονη επιθυμία για χάδι, για φιλί, για αγκαλιά μα δεν είναι απαραίτητο.η αγάπη είναι πνευματικό συναίσθημα, όχι σαρκικό. όταν αγαπάς δεν νοιάζεσαι στιγμή για σένα, μόνο για κείνον που αγαπάς, γιατί αυτός που αγαπάς είσαι εσύ, είναι το εγώ σου που αγαπάς περισσότερο,βγάζει τον καλύτερο εαυτό σου. όταν αγαπάς είσαι πάντα και μόνος καλός μαζί του και μαζί με όλους τριγύρω.η αγάπη είναι αυτοσκοπός. το ότι αγαπάς σε κάνει από μόνο του καλύτερο,χαρούμενο, σε ολοκληρώνει.
όταν αγαπάς, δεν έχεις αδήριτη ανάγκη να είναι το πρόσωπο που αγαπάς μαζί σου.μπορεί να είναι με κάποιο άλλο πρόσωπο που εκείνος να αγαπάει όπως θα 'θελες να αγαπάει εσένα, κι αυτό να μη σε πληγώνει. αντιθέτως αν είναι ευτυχισμένος έτσι, τότε χαίρεσαι και συ μ' αυτό και αντλείς ευτυχία απ'τη δική του ευτυχία(κι ας του την προσφέρει άλλος). Η αγάπη είναι το πιο δύσκολο μα και το πιο όμορφο συναίσθημα.

κι όποιος συνδυάζει έρωτα και αγάπη, και τα αισθάνεται και τα 2 με όλη τη σημασία τους, τότε ειναι...ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, ο άνθρωπος των ονείρων μου μιας και συνδυάζει τη σπίθα του έρωτα με την ανιδιοτέλεια της αγάπης

χρυσαυγή

i do love this photo and i do love this person(cause she is always next to me)

Η πιο όμορφη θάλασσα

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Eίμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα

Ναζίμ Χικμέτ

Can you feel the love in the atmoshere?

Αναμνήσεων νύχτα

Οι μνήμες ξεπηδούν
από το σάκο των καταχωνιασμένων αναμνήσεων,
ζωντανεύουν και θέλγουν.
Συναισθήματα κατακλύζουν το νου
Γνώριμες σκέψεις

Θυμάσαι?

Περπατάγαμε μαζί στο ακρογιάλι.
Μόνος ήχος εκείνος που κάνουν τα βότσαλα,
Όταν τα παίρνει η θάλασσα κοντά της ή
Όταν τα πατούν ευτυχισμένα πλάσματα.
Ο παφλασμός της θάλασσας συνόδευε
κάθε φιλί, κάθε λέξη.
Τα χέρια μας μετέδιδαν δικά τους λόγια αγάπης,
Δεν αποχωρίζονταν, παρά μόνο μετά την αυγή.

Κάπου εκεί περπατώ κι απόψε,
Μόνη συνοδεία μερικά αστέρια.
Το χέρι χέρι δεν σφίγγει,
μονάχα μια καταπώς μαραμένη μαργαρίτα

Κάπως έτσι η θύμηση σου επανέρχεται
Μα κάπως έτσι τελειώνει και
το παραμύθι με λυπημένο τέλος,
κάπου κρυμμένο,
ανάμεσα σε ορυχεία χαμένων ευκαιριών.


προσωπική ποίηση